O najpiękniejsze z kobiet!

Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha,
zapomnij o twym narodzie, o domu twego ojca!
Król pragnie twojej piękności:
on jest twym panem; oddaj mu pokłon!

Dziewice Bogu poświęcone stanowią wyjątkową - szczególnie piękną i cenną cząstkę Kościoła. Dlaczego? Bo wyobrażają właśnie sam Kościół. Sam Bóg przez św. Pawła w Liście do Efezjan przypomina o tym, że małżeństwo jest obrazem związku Chrystusa z Kościołem. Skoro więc tak, to kobieta, dziewica, która całkowicie oddaje się Chrystusowi, jako swojemu Oblubieńcowi, staje się - niejako siłą rzeczy - obrazem Kościoła - Dziewicy i Matki. Tym samym okazuje się być szczególnie złączona z Najświętszą Maryją Panną - tą Dziewicą absolutnie i całkowicie Bogu oddaną. Te dwa spojrzenia: obraz Kościoła i upodobnienie do Najświętszej Panienki, ukazują potrójną perspektywę, jaką trzeba przyjąć mówiąc o dziewicach konsekrowanych:

• ich relacja do Chrystusa - Oblubieńca,
• ich relacja do Kościoła - Oblubienicy,
• ich relacja do Maryi - Dziewicy i Matki. Jedynie z takiej potrójnej perspektywy można powiedzieć, kim jest w Kościele i dla Kościoła dziewica konsekrowana.

Relacja do Chrystusa - Oblubieńca

Jako całkowicie oddana Chrystusowi przez ślub czystości, dziewica konsekrowana zobowiązuje się nie tylko do doskonałej wstrzemięźliwości do końca swojego życia. Zobowiązuje się, że jedynym jej Ukochanym, jedynym, którego całym sercem będzie kochać - będzie sam Pan. Nie ma i nie może być w takim sercu, przez Pana wybranym, Panu oddanym i przez Pana poświęconym, miejsca dla jakichkolwiek niejasności, wątpliwości, połowicznego życia. Dziewica konsekrowana całą swoją osobą ma być nakierowana na Chrystusa. To Jego ma kochać, z Nim ma spędzać każdą chwilę swojego życia, Jemu ma oddawać wszystko co tylko jest jej. W przeciwnym wypadku stanie się świętokradczynią. Tak jak kapłan w ciężkim grzechu wykrada łaskę z Serca Zbawiciela, tak taka niejednoznaczna dziewica staje się kobietą, która wykrada świętą i czułą miłość Pana do niej. Dziewica konsekrowana, żyjąc święcie, staje się w ten sposób, przez ciągłe trwanie w Bożej obecności i w Jego miłości, nieustanną ofiarą płonącą dla Pana za cały świat.

Relacja do Kościoła - Oblubienicy

Jako obraz Kościoła - Oblubienicy Chrystusa, dziewica konsekrowana zajmuje w tym Kościele szczególne miejsce. W niej, w jej miłości do Pana wierni mogą i powinni widzieć obraz wierności Kościoła i jednocześnie zachętę do tego, by oni sami coraz goręcej Pana miłowali, coraz bardziej Jemu się oddawali, zgodnie z własnym stanem życia. Tym sposobem dziewica, choć nie ma udziału w bezpośrednim rozdawaniu łask, ma jednak wielką rolę w przygotowywaniu serc, w otwieraniu ich na słodką miłość Pana Zastępów. Dzieje się to zarówno przez apostolat jak i przez cichą kontemplację Pana chwały. To sam Pan, nieraz przez pośrednictwo Kościoła, wskaże dziewicy, jakie proporcje obu tych zadań mają się w jej życiu ukazywać. Niezależnie od tych proporcji, staje się dziewica konsekrowana obrazem Kościoła - nieskalanej Oblubienicy Chrystusa, która trwa przed Oblubieńcem na kolanach - czy to przed Nim jawnie, czy też ukrytym w drugim człowieku.

Relacja do Maryi - Dziewicy i Matki

Maryja - Dziewica i Matka, staje się dla dziewicy konsekrowanej wzorem dziewczego oddania Bogu i matczynej troski o wiernych. Tak bowiem, jak wobec Chrystusa dziewica staje jako Oblubienica, wobec Kościoła jako obraz, tak wobec dzieci Kościoła - staje jako matka. Tym samym dziewica konsekrowana staje się prawdziwym odbiciem Najświętszej Dziewicy - tak w dziewictwie jak i w macierzyństwie. Straszliwym wypaczeniem by było, gdyby miłość dziewicy do Chrystusa i Kościoła nie skutkowała płodnością duchową i macierzyństwem wobec wszystkich wiernych. W swoim trwaniu przed Panem, w swojej służbie Kościołowi dziewica wyprasza wszystkim ludziom łaskę. Ma tym samym udział w udzielaniu tych łask - staje się więc matką dla tych wszystkich wiernych, którzy dzięki jej orędownictwu łaskę Pana otrzymali. Tak jak Maryja jest Matką łaski Bożej, tak dziewica i ten tytuł na odpowiedni sobie sposób przyjmuje jako swój. Oczywiście nie jest jak Maryja, ale przez pewną analogię odbiciem, odblaskiem Maryi w tym byciu matką łaski Bożej - w konkretnych ludziach.

Małżeństwo mistyczne

Mówiąc o małżeństwie mistycznym dziewicy konsekrowanej trzeba powiedzieć jasno: stan życia konsekrowanego zobowiązuje dziewicę do dążenia do doskonałości. Tym samym ciężko grzeszy taka dziewica (w ogóle - każda osoba Bogu poświęcona), która formalnie (a więc wprost) postanawia nie dążyć do chrześcijańskiej doskonałości, której szczytem jest właśnie małżeństwo mistyczne. Każda zatem dziewica, która dochodzi do tej wielkiej zażyłości, przedziwnego i pełnego wtulenia w Serce Boga jednocześnie w pełni realizuje swoje zobowiązania płynące z konsekracji, którą otrzymała. Bynajmniej nie oznacza to, że kończy się jej zobowiązanie. Jeśli konsekracja zobowiązuje do dążenia do doskonałości, tym bardziej zobowiązuje do nieustannego wzrastania w doskonałości już osiągniętej. Tak żyjąca dziewica już tu na ziemi cieszy się przedsmakiem niebieskich rozkoszy ze Swoim Oblubieńcem, które po śmierci będą jej w pełni i przeobficie udzielone, jeśli tylko wytrwa w łasce Pańskiej.